۱۷آوریل ۲۰۲۵ - محققان در مطالعه ‌ای بر روی ۲۵۴۲ بزرگسال دریافتند که دیابت با ۶۲٪ افزایش نرخ مرگ و میر ۵ ساله پس از قطع عضو اصلی اندام تحتانی همراه است، علیرغم اینکه مرگ و میر ۳۰ روزه، اندکی پایین تر از افراد غیر دیابتی بود (۹.۲٪). این خطر با قطع عضو بالای زانو و بیماری عروق محیطی بیشتر افزایش یافت. بنابراین محققان بر لزوم استراتژی‌ های مراقبت طولانی مدت متناسب برای افراد قطع عضو دیابتی تأکید کردند.

قطع عضو اصلی تحتانی، با عوارض و مرگ و میر بالا، به ویژه در بین بیماران دیابتی، همراه است. مطالعات قبلی میزان مرگ و میر متغیری را نشان می ‌دهند، اما هیچ یک تأثیر دیابت را در ولز بررسی نکرده بودند.

یک مطالعه کوهورت مبتنی بر جمعیت با استفاده از داده‌های بانک اطلاعات بی نام انجام شد. بقای ناشی از تمام قطع عضوهای اصلی در افراد بالای ۱۸سال از سال ۲۰۰۶تا ۲۰۱۳در ولز طی پیگیری ۵ساله ارزیابی شد. منحنی‌های بقای کاپلان-مایر و مدل‌های رگرسیون کاکس، که بر اساس سطح قطع عضو طبقه ‌بندی شده ‌اند، برای بررسی اثر وابسته به زمان دیابت بر مرگ و میر، ضمن تعدیل عوامل مخدوش ‌کننده، مورد استفاده قرار گرفتند.

در طی این دوره، 2542 نفر تحت قطع عضو عمده قرار گرفتند که 48.4٪ آنها دیابت داشتند. مرگ و میر در عرض 30 روز 9.2٪ و در عرض 5 سال 61.9٪ بود. بیماران مبتلا به دیابت در مقایسه با افراد بدون دیابت، مرگ و میر 5 ساله ی بالاتری (67.0٪ در مقابل 57.1٪) داشتند.

بر اساس این مطالعه، دیابت با افزایش خطر مرگ و میر طولانی مدت(نسبت خطر 1.62، p < 0.001) همراه بود، اما خطر مرگ و میر در 30 روز اول پس از قطع عضو کاهش یافت. سابقه بیماری عروق محیطی و قطع عضو بالای زانو، پیش ‌بینی ‌کننده‌ های قوی مرگ و میر بودند. تجزیه و تحلیل طبقه‌ بندی شده ی زمانی، خطر مرگ و میر کوتاه مدت کمتر، اما خطر مرگ و میر طولانی مدت بالاتر را برای افراد مبتلا به دیابت پس از قطع عضو اصلی نشان داد. محققان خواهان تحقیقات بیشتر برای بررسی مداخلات با هدف بهبود بقای این افراد، شدند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/diabetes-increases-long-term-mortality-risk-after-major-lower-limb-amputation-study-146703